|
Weblogs: Onderweg
De laatste dag van het jaar, tijd voor een korte terugblik. Geen anekdotes of overdenkingen, maar een top zoveel. Om precies te zijn de top 13 van elektrische auto’s waarmee ik in 2009 naar de toekomst reed. Oké, oké, ik ben de eerste om toe te geven dat het hier en daar appels met peren vergelijken is. Desalniettemin, in grote lijnen staan de auto’s in mijn rangschikking wel zo’n beetje op de plek waar ik vind dat ze moeten staan, gewoon omdat sommigen goed bezig zijn en anderen nog best wat moeten doen voordat de toekomst echt kan beginnen.
* elektrisch gereden plug-in
** elektrisch aangedreven waterstofauto
Zo, dit was het voor 2009, wie weet wat 2010 zal brengen. Tot volgend jaar!
Is de mens een intelligent, lerend dier (Darwin?)? Het spreekwoord over de ezel zegt genoeg. Groepen en organisaties hebben nog minder geheugen. Je hoeft geen Pieter van Vollenhoven te zijn om te stellen dat veel rampen juist te wijten zijn aan de onwil om te leren van eerdere fouten. Achteraf gezien blijken de meeste rampen vermijdbaar geweest te zijn, zoals de vuurwerkramp in Enschede (ontbrekende expertise bij - en falend toezicht door de overheid) en de Turkse Boeing bij Schiphol (falende apparatuur en piloten). Seveso, Bhopal, Los Alfaques, Tsjernobyl: milieurampen waar de techniek faalde dankzij menselijk falen en financiële controllers die investeren in meer veiligheid “niet rendabel” vinden. De winter is de tijd voor wintertips, zoals wat te doen als je in een slip raakt. De prijs voor de opvallendste wintertip van dit jaar gaat naar NS en Prorail (dat betekent: “vóór het spoor”!) met hun tip: NEEM NIET DE TREIN !!!!!!!!!!! Hun “Blijf thuis” is geen praktisch advies als je weg moet; dus nam ik de auto. De verkleumde autobranche had eindejaar geen leukere wintertip kunnen wensen, gratis autoreclame en effectiever dan de slooppremie. Dodelijker voor het OV kon niet, nu zelfs high speed treinen als de Eurostar tot stilstand komen zodra het vriest [en warme (tunnel)lucht op ijskoude elektronica condenseert]. Als de winter ergens een kans voor is, dan wel voor de trein als betrouwbaar en veilig alternatief voor de vastgereden auto, dacht ik in navolging van recente NS-reclames. Deze week reed ik probleemloos met de auto over glibberige woonstraten en goed berijdbare snelwegen. Alleen enkele gassende jongemannen met doorspinnende wielen wekten meelij, en fietsers. Fietsen was bijna onmogelijk dankzij gemeentelijke bezuinigingen op lokaal schuiven en strooien. Wedden dat deze week duizenden mensen besloten hebben een (tweede) auto aan te schaffen en om NS en al die fancy klinkende OV-bedrijven (Connexxion, Arriva - niet dus!) voorgoed de rug toe te keren, alleen al uit boosheid over de beroerde informatie na uren wachten. De officiële NS-uitvlucht luidde dat de duizenden wissels met zoveel sneeuw vastvriezen. Alsof dat iets nieuws is! Terecht stellen gewone mensen én politici nu de vraag waarom landen met echte winters, zoals Zwitserland, daar geen last van hebben. Ik heb daar vaak met de trein in zomer en winter gereisd. Het antwoord is: de Zwitserse spoorwegen hebben hun zaken gewoon goed georganiseerd, overal mannetjes voor (conducteurs, stationsbaasjes, olie-mannetjes), alles in één hand, het loopt als een Zwitsers horloge, ongeacht meters sneeuw. Bij ons is dat bijna allemaal wegbezuinigd en uitbesteed aan computers en bedrijven zonder echte spoorervaring, -kennis of -mensen. Dat heet privatisering (met dank aan VVD, CDA, PvdA, D’66!) en marktwerking (m.a.w. zoveel mogelijk op publieke voorzieningen bezuinigen om met een uitgeklede public service zo veel mogelijk private winst te kunnen maken). Dat gaat dus fout waar het kan (Murphy’s Law). De overheid (eigenaar van Prorail) en NS zijn niet-lerende organisaties, gebukt onder de dictatuur van boekhouders en kortzichtige politici, die niet meer letten op maatschappelijk nut maar alleen op (pro)centen. Als hijgerige kamerleden als de Limburgse CDA-wegenlobbyist Ger Koopmans nu hierover gaan klagen, dan is dat tamelijk hypocriet, gezien hun verantwoordelijkheid voor de privatisering van het OV en de dikke winsten van NS, die nota bene geen vergoeding voor die ellende wil geven. Ik denk dat we volgende winter weer een tip van NS krijgen……..of gratis sneeuwkettingen? Tot slot 3 ‘vergeten’ wintertips, waarmee 7 miljoen autobezitters miljoenen liters brandstof en euro’s kunnen besparen als het vriest of sneeuwt. Dát zou Van A naar Beter, samen met ANWB, RAI en BOVAG, via media, matrixborden en garages moeten communiceren, voor milieu én verkeersveiligheid. Allemaal ‘kleine beetjes’ voor 20%-30% CO2-reductie in 2020: 1) EERST KRABBEN, DAN STARTEN! Goed voor de motor, goed voor het milieu en je gezondheid (een koude motor verbruikt 300% brandstof en vervuilt maximaal). 2) GEBRUIK EEN DAKHOES OF RUITENFOLIE! Voor wie niet elke ochtend wil krabben. Scheelt ook tijd, krassen, koude handen en brandstof. Voorruit: blowen moet! 3) WEINIG GAS GEVEN + HET NIEUWE RIJDEN, JUIST NU! Soms is wit groen.
Op 19 juli scoorde Duitsland een zomers kettingbotsingrecord. Op de A2 bij Peine (toepasselijke naam!) botsten over een lengte van tientallen kilometers een paar honderd auto’s op elkaar. Vroeger zouden daarbij vele doden gevallen zijn. Dankzij gordels, airbags en kreukelzones - en boven al de afwezigheid van vrachtwagens - vielen er nu “slechts” 66 zwaar en licht gewonden. Dat is vooruitgang, maar meer ook niet. Honderden hulpverleners moesten uitrukken en de Autobahn bleef tot de volgende dag versperd. Dit mega-treffen bewijst dat er bij de verkeersveiligheid verder weinig vooruitgang geboekt is. In de media kregen de regen en de lage zon de schuld van het ongeval…. Om de echte oorzaak - te hard rijden en onvoldoende afstand houden - te achterhalen is geen wetenschappelijk onderzoek nodig. Ik rijd die route geregeld en moet dan flink wat zelfbeheersing opbrengen op het perfecte asfalt en naadloze beton. Lekker Schwungfahrend overschrijdt mijn oude BX op de lange hellingen (omlaag uiteraard) zelfs de 130 km/uur….Tijdens regen breng ik mijn snelheid tot 80 á 100 km/uur terug, maar de meeste auto’s - voorop die met niertjes, sterren en ringen, met in hun kielzog de Passat- en Golf-klasse - blijven mij met hoge snelheid voorbij spuiten, verblind als lemmingen de dodelijke helling af op weg naar de grote klap. Dát gedrag is de echte oorzaak van deze mega-crash. Voor Duitse nepcoureurs is 130 een minimum snelheid, ook bij regen. Ze vertrouwen op hun ABS en eigen reactievermogen. Niemand verwacht zelf bij een botsing betrokken te raken; dat gebeurt alleen dronken Polen in hun oude BMW’s, toch?
De meeste verkreukelde auto’s waren degelijk Duits, jong, modern, opgefokt met turbo en/of directe injectie, en met ABS en andere veiligheidssnufjes, die - onbewust - de automobilisten een gevoel van onsterfelijkheid geven. En dat leidt weer tot risicocompensatie en speedaholism. De combinatie nat wegdek en lage zon (en vieze ruiten?) met de stimulans van overvloedige pk’s, de veiligheidsfictie en de onuitroeibare Autobahniakale snelheidsroes moest wel - Murphy! - tot deze grootschalige premature sloopactie leiden. Zo help je de auto-industrie door de crisis…..
De les die hieruit geleerd kan worden is dat al die veiligheidssnufjes het rijgedrag niet verbeteren - het tegendeel is eerder het geval - en dat dit soort massale, snelheidgerelateerde ongevallen technisch moeilijk te voorkomen zijn en zich dus ook in de toekomst blijven voordoen. Wie nog gelooft dat dé oplossing hiervoor ligt in de automatische koppeling en computergestuurde geleiding van alle voertuigen - als schakels in een ketting (“autotrein”) - doet aan wishfull thinking. Het lukt al niet om allerlei GPS-gestuurde of met chips volgestopte informatiesystemen zoals de kilometerheffing, de OV-chipkaart of het telecomsysteem van de hulpdiensten integraal te ontwikkelen of foutloos in te voeren. Zelfs moderne verkeersvliegtuigen met automatische vluchtgeleiding vallen uit de lucht, zoals de Turkse Boeing 737-800 bij Schiphol. Met zoveel verschillende (motor)technieken, componenten en bestuurders en infrastructurele verschillen zie ik de autoketting nooit werkelijkheid worden, zeker niet zolang we op fossiele brandstoffen rijden. Ikzelf reed al in 1998 met losse handen in zo’n radargeleide auto – op een leeg proefwegvak van Rijkswaterstaat…...Dat blijft toekomstmuziek. Systeemwijzigingen vergen vele decennia; we vliegen bijvoorbeeld nog steeds rond in 747s, die in de jaren ’60 ontworpen zijn.
De grootste belemmering voor automatische voertuiggeleiding zijn de automobilisten zelf. Die willen het stuur niet uit handen geven. Automobilisten willen het recht op zelfsturing, routekeuze en snelheid - en dus op autosuïcide - tot elke prijs behouden, want Freude am Fahren gaat nog altijd boven mensenlevens, milieu of klimaat.
Deze week kwam de WRR met het advies dat Nederland zich beter moet voorbereiden op grote rampen, zoals een oliecrisis. In Amerika kwam de kredietcrisis in een stroomversnelling, en moest ik terugdenken aan mijn column Detroit: Sin City. Niet ver van Detroit zat ik in een symposium over energie en verkeer. Trots presenteerde GM daar de Volt als redding van GM en als Prius-killer. Geen woord over het miljardenverlies laat staan dank aan Toyota, dat in de VS ongewild als katalysator voor innovatie fungeert …en dat géén hand ophoudt. Vergeleken met de 700 miljard voor de banken is het staatskrediet van 25 miljard dollar voor de Big Three [GM, Ford en Chrysler; Toyota is al bigger!] een schijntje. The American way of life leidt nu tot mondiale rampen, bovenop het aandeel in het broeikaseffect. Onverkoopbare Hummers zijn geen ramp, uit je huis gezet worden wel. Waar blijven nu onze fellow-travellers van de vrije markt (Zalm en Rutte bijvoorbeeld), waarom houden zij hun mond over deze vorm van potverteren, de grootste staatssteun aller tijden? Wie ooit nog over het “kwartje van Kok” begint zou eerst ff richting Amerikaanse vrienden moeten kijken, die met hun onbetaalde rekeningen de hele wereld meeslepen in triljarden-verliezen op de beurzen en huizenmarkten! Mijn huis is deze maand 25.000 euro minder waard geworden, dat is 400 volle tanks, ofwel 20 jaar autorijden. Feit is dat de Amerikaanse én Europese belastingbetalers nu moeten dokken voor de winsten en bonussen van enkelen en voor de op-de-pof genoten overconsumptie van velen. Feit is dat er verband is tussen deze kredietcrisis, de Amerikaanse automarkt, 60 jaar energieverspilling en overconsumptie enerzijds en de Amerikaanse cultuur van Big = Beautiful anderzijds. Die dominante cultuur is via de ongeremde geldzucht en open geldkraan - versterkt door energiecrisis en klimaateffecten - de ultieme oorzaak van wat sommigen al zien als het begin van de teloorgang van de VS als wereldmacht [zie ook Jared Diamond’s “Collapse”]. Dankzij de door de rest van de wereld gefinancierde miljardenkredieten en kunstmatig lage belastingen konden Amerikanen decennia lang in te dikke vierwielers rondrijden voor een kwart van onze benzineprijs. Wat Japan en Europa aan energie bespaarden maakte Amerika op. Zo groeide de CO2-uitstoot gemiddeld per Amerikaan tot het dubbele van een Europeaan. Nogal wiedes dat Bush tegen Kyoto is, want die afspraken vergen even radicale ingrepen in the American way of life als tijdens een echte oliecrisis. Een dollar per liter doet nu al veel pijn.
De kredietcrisis is een zegen voor het milieu, want daardoor kan de mondiale CO2-uitstoot dit jaar - voor het eerst - dalen. Op het symposium werden cijfers gepresenteerd over de afname van het autogebruik in de VS, vooral op het platteland, waar de meeste pick-ups rondrijden. Dubbele pech voor wie daar woont én arm is en in een oude V8 rijdt, want openbaar vervoer bestaat daar niet meer. Amerika heeft zich aan de eigen auto-industrie en automobiliteit opgehangen, “car-captive” in jargon. Een Texaanse olie-expert kwam met cijfers die aannemelijk maken dat we Peak Oil al bereikt hebben. GM is als de donder elektrische en compacte auto’s gaan ontwikkelen. In Canada zag ik al veel Astra-klonen rondrijden. Kleine Toyota’s zijn niet aan te slepen, desondanks hebben auto’s daar gemiddeld nog steeds zes cilinders en 3WD. De “compacte” huurauto die ik meekreeg was een 2,0 liter Dodge Caliber. Volgens MyReviews is deze vierkant getuigde zwaargewicht een regelrechte miskleun. Nou, dat viel mij nog mee, vooral door de fijne automaat, die vlekkeloos al bij lage toeren opschakelt. Tijdens ruim 1300 km kwam ik zelden boven 2000 RPM (let op: cruise control op hellingen uitschakelen!) en haalde ik met Het Nieuwe Rijden gemiddeld 1 op 14,6. Niet slecht voor een Amerikaan van bijna 1400 kg! Mijn eigen presentatie over eco-driving viel in vruchtbare aarde dankzij de hoge olieprijzen en de crisissfeer. Veel transportbedrijven zijn er al mee begonnen. Noord-Amerika kan mijns inziens - vooruitlopend op echte downsizing - op korte termijn 20% brandstof besparen als men massaal HNR gaat toepassen en de doorstroming verbetert. Helaas, Amerikanen - en Canadezen - kunnen sowieso niet rijden, ook buiten het witte doek! Ze hebben gewoon geen goede voertuigbeheersing, wat komt door die automatische bakken, met sponzige feedback tussen voet en motor, en de indirecte besturing. De simpele tijd-afstelling van verkeerslichten leidt tot nodeloos veel stop & go-situaties, en met die automaten tot een inefficiënte rijstijl. Namelijk: vol-gas accelereren, vol remmen, gas, remmen, gas, remmen, etc. Nog nooit zoveel remlichten in een uur gezien als daar in de file, terwijl ik anticiperend met gas-los zelden hoefde remmen. Keep your lane, dát bespaart wel veel brandstof, maar de grid-vormige wegenstructuur leidt tot massaal omrijden. Wat daar meteen verboden moet worden is het remote control warmdraaien van motoren – hoef je niet te krabben na het ontbijt [!]. Dat kost bij vorst een liter per keer, en is maximaal vervuilend. Toppunt van brandstofverspilling is de verkeersregel dat op kruispunten alle voertuigen tot een full stop moeten komen (pseudo-veiligheid!) en dus vanuit stilstand moeten optrekken. Geen rotonde of groene golf gezien, zelfs voor nieuw asfalt is er vaak al geen geld. De lange, hoogpotige zware trucks, die een auto op ooghoogte (k)raken, mogen ongestraft 110 rijden, wat frequent tot roll-overs en enorme files leidt. Europa heeft bewezen dat een limiet van 80-90 km/uur plus snelheidsbegrenzer economischer, veiliger en minder vervuilend is; in Canada en de VS heerst nog de vlam in de pijp. Ik heb de experts daar dus uitgelegd hoeveel energiebesparing lagere snelheidslimieten en strenge handhaving daarvan opleveren. Het symposium was overigens vooral op technologische innovatie gericht, met de bekende geloofsverklaringen over elektrisch, waterstof, hybride, brandstofcel of biomassa als alleenzaligmakende oplossing. Leuk dus om daar met een verhaal over 10-20% energiebesparing via gedragsverandering even voor dominee-koopman te kunnen spelen. Dit keer was het voordeel geheel voor de geplaagde Noord Amerikaanse autoconsument. Nu de praktijk nog.
Mijn jaarlijkse rit naar vrienden in Oost-Polen is steevast de avontuurlijkste vakantie van het jaar, gevaarlijker dan de Atlantic-oversteek per catamaran vorig jaar. De 1500 km Autobahn met een vol beladen BX14 met twee kano’s op het dak is spannender dan de A1, want je moet constant in je spiegels kijken en de aanstormende 160-plussers tijdig inschatten. Maar dat is peanuts, vergeleken met de Poolse wegen en het rijgedrag van automobilisten daar. In het Poolse verkeer heersen nog de wetten van de jungle, net als in Rusland en andere ex-oostblokstaten (de DDR uitgezonderd). Heeft dat iets te maken met afreageren van onlustgevoelens tegenover dwang en onderdrukking uit die tijd? Hoe dan ook, rijden in Polen is nog echt avontuurlijk, je kunt er gewoon niet achter het stuur in slaap vallen met al die zelfmoordpiloten om je heen. Wegmisbruikers zou er levendige opnamen kunnen maken met echte crashes. Neem de enkelstrooks “snelweg” van Gdansk naar Warschau. Daar zijn heel wat kruisjes uit de bermen weggehaald omdat het er te veel werden, dat leidde de aandacht maar af. Op die drukke route rijden veel zakenmannen, vroeger meestal in een Polonez (Fiat 125-klonen), waarvan elke versie een wedstrijd “lelijkste auto ter wereld” zou kunnen winnen. Kort na de Wende waren dat nog de snelste auto’s en dat lieten de bestuurders merken ook. Met hun bladveren en starre achterassen ging dat vaak vanzelf al mis. In die auto’s was de dominante rijstijl - net als bij onze bromgozers: vólgas of vol in de remmen.
Nú rijden die mannen in Koreaanse instap-suvs of jonge Duitse turbodiesels met allerlei (zelfoverschatting bevorderende) elektronica, maar nog steeds: vol-gas óf vol remmen. Het Nieuwe Rijden? Nooit van gehoord! Probleem is: die weg heeft maar één rijstrook en een smalle vluchtstrook, terwijl er verkeer genoeg is voor een volwaardige snelweg - die er dankzij bureaucratie en ruziënde aannemers nog steeds niet ligt. Daar vinden de Polen dus praktische oplossingen voor. Als buitenlander is dat effe wennen, maar dat gaat razendsnel, vooral als er twee vrachtauto’s naast elkaar recht op je af komen. Dan ga je vanzelf op de vluchtstrook rijden. Het record is twee vrachtauto’s die door een Polonez ingehaald werden… op onze weghelft. Gelukkig staan er niet veel boerinnen met fruitstalletje en paddestoelen-verkopers meer op de vluchtstrook… die liggen al op het kerkhof. Menig kruisje betreft een lokale voetganger of oud vrouwtje dat net niet snel genoeg overstak. Nog steeds kun je op de vluchtstrook boerenkarren aantreffen én heldhaftige fietsers. Toch ben ook ik aan deze inhaalsport mee gaan doen, je wordt gewoon meegezogen. Na enige aarzeling en onder protest van mijn vriendin haal ik nu ook trucks en de stevig rokende Autosan lokaalbussen via de andere rijstrook in, mits de tegenpartij zo vriendelijk is alvast opzij te gaan. Dat werkt, zolang iedereen meedoet en goed de bochten inkijkt of de vluchtstrook verderop nog vrij is. Als het regent en in het donker ga ik liever achter een moderne vrachtauto hangen tot ik op mijn bestemming ben, dat is met zekerheid de veiligste methode. Verder kun je in Polen nog spoorvorming van 10 cm diep tegenkomen, waarin je je stuur kunt loslaten, want je rijdt er als op rails…. Flitsers hebben ze ook al, maar geen Koos Spee en geen geautomatiseerde verwerking. Met steeds snellere auto’s, een onderontwikkeld wegennet en die unforgiving rijstijl en mentaliteit is het Poolse verkeer een regelrechte ramp, die 3% BNP kost.
Geen wonder dat in Polen jaarlijks bijna 6000 verkeersdoden vallen naast 60.000 gewonden, op een bevolking van ca. 40 miljoen en rond 13 miljoen auto’s. Op christelijke feest(?)dagen vallen er ruim 100 doden - hele gezinnen dus! Onveilig inhalen is de grootste killer, schat ik – tegen frontaal botsen helpt geen airbag of kreukelzone. Elk jaar kwam ik wel langs een “vers” ongeval of zag een takelwagen bezig. Deze zomer gebeurde er een ernstig ongeval voor onze neus; 5 seconden eerder en wij hadden zelf de klos kunnen zijn…..
Een auto vóór ons werd geraakt door een tegenligger en vloog in een stofwolk door de lucht de bosjes in. Ik ben het tegemoet komende verkeer maar gaan tegenhouden, want met alleen “dobri dzenja” (=goede reis) ben ik nog niet geschikt als stervensbegeleider….
Al die Oosteuropese staten zitten qua automobiliteit en rijgedrag nog in de puberale fase. Daarin zaten wij in de jaren ’60 en ’70. Poolse mannen kunnen er bijvoorbeeld niet tegen dat er iemand vóór hen rijdt, daar moeten ze coûte que coûte voorbij, al kost het hun leven. Net als jongens van 16 hebben ze van risico of de zinloosheid van zulk gedrag geen flauw benul. Dubbele doorgetrokken strepen bijvoorbeeld betekenen: dubbel uitkijken bij het inhalen! Rijden doen ze met hun hoofd vlak boven het stuur, de linkerhand op twaalf uur, de linkervoet boven de koppeling, de rechtervoet deep down en de rechterhand op de pook. Rem en gas worden afwisselend bediend, iets ertussenin (alleen gas-los) bestaat niet. Je wordt er al gestresst van als je meerijdt; ik heb oprecht meelij met al die Poolse vrouwen en kinderen.
Maar zijn wij, ervaren en risicobewuste automobilisten in het westen, dan zoveel beter? Op de Autobahn zie je groepjes oudere jongeren in hun snelle speelgoed met ster, niertjes of ringen hetzelfde doen als die Poolse autopubers. Terwijl de stressies op de overvolle linker rijstrook al minstens tien keer geremd hebben - vaak niet nodig, dus uit angst; zo beginnen harmonica-files - en ik op de lege rechter nog géén keer, haal ik hen bij de volgende Baustelle weer in: weg tijdwinst, weg remvoering, weg dure liters, weg ego.
Die Poolse rijstijl kost niet alleen ongelofelijk veel mensenlevens, hij verspilt ook minstens 20% tot 30% brandstof en veroorzaakt nog meer slijtage en schades. Het tegendeel van groen, eerder bloedrood is deze rijstijl, waar ook menig Nederlander aan verslaafd is.
Blijft de vraag hoe het komt dat het rijgedrag vooral in Rooms-katholieke landen als Polen, Italië en Portugal en in oosters-orthodoxe landen als Rusland en Griekenland zo bedroevend slecht of ronduit suïcidaal is. Zijn goede werken en naastenliefde ook niet achter het stuur geboden? Het zou de Paus sieren als hij, in plaats van condooms en abortus te bestrijden, de massale slachting van volwassenen, gelovigen en ongelovigen en de autosuïcidale praktijken van zijn volgelingen aan de kaak zou stellen. Elk jaar krijgen tienduizenden mensen in Europa zo de doodstraf, vaak zonder schuld, en altijd zonder vonnis of verdoving. De miljoen verkeersdoden op mondiaal niveau en het leed van nabestaanden verdienen een encycliek, onder het motto “Gij zult niet doden”, met als elfde gebod: “Gij zult veilig (v)rijen”.
Parallel aan de World Solar Challenge werd er vorige week in Australië ook nog een andere ‘groene’ wedstrijd verreden; met auto’s voorzien van alternatieve c.q. efficiënte aandrijfsystemen en/of rijdend op alternatieve brandstoffen, de Greenfleet auto’s. Aan de start stonden ondermeer auto’s als de Honda Civic Hybride en een Peugeot 307 HDI waarmee uiteindelijk een verbruik van 1 op 27 werd geregistreerd. Maar het kon ook anders, zonder geavanceerde techniek en al helemaal niet met elektronica. De Australiër Bill Boyd deed mee met een Austin-20 uit 1925. Wat daar (behalve z’n kleur) groen aan was? Weinig. Technisch was de auto helemaal origineel, standaard techniek van voor de oorlog, en het verbruik lag ronde de 1 op 4, ook weinig opzienbarend. De reden dat deze auto meedeed, was dat hij op ethanol reed. Inderdaad, op het goedje dat tegenwoordig (mits op plantaardige wijze geproduceerd) als milieuvriendelijke brandstof bestempeld wordt. Boid wist me te vertellen dat de Austin (in tegenstelling tot onze moderne auto’s met kunststof brandstofleidingen en -tanks) niet voor het gebruik van ethanol aangepast hoefde te worden. Nou ja, een klein beetje dan: de ontsteking is op een ander tijdstip gezet. Maar da’s geen enkel probleem. In de begin dagen van de auto, toen goede benzine niet altijd voor handen was, werd er ook al gebruik gemaakt van ethanol. En zodoende kan de auto van Boid na tachtig jaar nog gewoon meedoen aan een wedstrijd met milieuvriendelijke auto’s. |
 |
Laatste weblogs |
- 31-12-09Zo, en dat was 2009
- 24-12-09De beste wintertip?
- 31-07-09Ketting of lemming?
- 06-10-08Sin City USA
- 12-08-08Heiligekoeienslachting
- 06-10-05Klassiek groen
|
Laatste reacties |
|
Webloggers |
|
Weblogcategoriën |
