Weblogs: Algemeen

Spittend in de archieven trof ik bijgaande foto aan. Het is een zwart-wit plaatje uit 1985, een kwart eeuw geleden alweer, waarop te zien is dat milieuminister Winsemius voor het eerst loodvrije benzine tankt. Ja, dat was toen wat. Om de uitstoot van koolmonoxide (CO), onverbrande koolwaterstoffen (HC) en stikstofoxiden (NOx) terug te dringen zouden we namelijk auto’s met een katalysator gaan krijgen en die katalysator kon niet tegen lood. Vandaar deze nieuwe smaak aan de pomp.

 

Tegenwoordig weten we niet beter, het staat niet eens meer op de pomp vermeld. Wanneer er vandaag de dag een hoogwaardigheidsbekleder bij een auto poseert dan is dat niet met een benzineslang maar met een stekker in de hand bij een laadpaaltje. Levert dit plaatjes op waarvan we over 25 jaar zullen zeggen “Och ja, toen was een elektrische auto nog iets bijzonders”, of zal het meer zo gaan van “Tja, dat was toen wat hè met die elektrohype, nooit meer wat van gehoord”?

Zojuist m’n stoel weer in de schaduw geschoven. Een fris briesje is welkom. Rechts van me liggen m’n zonnebril en een boek. Links een tube zonnebrandcrème en een koel glas drinken. Op de iPod maakt Manu Chao zich veel te druk. Moet hij weten.

Ik zit op een eiland met brede stranden. Eb en vloed wisselen elkaar geduldig af. Verder gebeurt er hier weinig schokkends. Op de kade in het even verderop gelegen havenplaatsje heb ik vanochtend vroeg een mooie vis gekocht. Verser kun je het niet krijgen. Het enige wat me bezig houdt is de vraag of ik de vis ga roosteren of ga bakken. Veel ingewikkelder is het leven op dit moment even niet. Wanneer ik niet uitkijk ga ik verweerd op in de lokale vegetatie.

 

Uit angst om af te stompen heb ik bij het pakken van m’n koffer naast de nodige lek- en literatuur ook een McKinsey-rapport over CO2-reductie van personenauto’s tussen de korte broeken gestopt. Voor je weet maar nooit. Voordat het rapport in m’n koffer belandde, bladerde ik er nog even snel doorheen waarbij m’n oog op een grafiek viel: de kapitaalbehoefte per economische sector om in 2030 een ton CO2 te vermijden. Uit deze figuur blijkt dat er bijna tien maal zo veel kapitaal nodig is om auto’s een ton minder CO2 uit te laten stoten dan om bijvoorbeeld de energiesector hetzelfde te laten doen.

 

Auto’s een ton minder CO2 laten uitstoten vraagt volgens de grafiek om een investering van zo’n 80 á 85 euro. In de meeste sectoren kost het vermijden van een ton CO2 zo tussen de vijf en de tien euro, net iets minder dan een ton CO2 momenteel doet in de emissiehandel.

Ai, zou de overheid niet meteen moeten stoppen met het stimuleren van het rijden in auto’s met een lage CO2-uitstoot, en in plaats daarvan de energiesector een flinke duw vooruit moeten geven om de CO2-uitstoot terug te dringen? Of de landbouwsector, de bosbouw of de petrochemische industrie? Daar kun je met minder geld meer bereiken. Kan dat nog mee in een regeerakkoord?

 

Zo, nu weer verder met afstompen op m’n eiland. Nog steeds geen idee of ik de vis nu ga bakken of roosteren…

Deze week in Autoweek de Opel Astra OPC met 300 pk, de nieuwe norm voor de hoogste GT-ierectieklasse. Hoewel, er is al een Focus RS500 die 350 pk rubber op het asfalt smeert. En dat moeten we dus leuk vinden…. Wanneer en waar eindigt deze waanzinnige toys for boys race wie de grootste/langste heeft?! Nou, nooit dus! Zolang overheden en de EU, die wel snelheidslimieten stellen en verkeersveiligheid resp. klimaatbeleid zeggen na te streven, deze zinloze competitie tussen autofabrikanten laten doorgaan, zitten we over tien jaar op 400 pk als nieuwe Viagra-norm….. tenzij de volgende oliecrisis dan een feit is.

Noodgedwongen - anders verkopen ze niet - of welbewust doen alle autobladen, ook consumentenblad Autoweek - met 99% lezers die wél in een gewone auto en niet in een bommetje rijden - mee aan de promotion van de idee dat zulke auto’s normaal en meest begerenswaardig zijn. En zo zitten duizenden mannen wekelijks te geilen op lachwekkende hoeveelheden pk’s die in normaal verkeer nooit allemaal tegelijk losgelaten kunnen worden en die nooit bij hen voor de deur komen te staan, auto-porno dus.

Ook in dit nummer: de nieuwe dikke Astra Sports Tourer, gelikte opvolger van de nuchtere Kadett stationcar. Mooi ding, zeker, maar wat weegt’ie eigenlijk?! Alle pk-variantjes staan vermeld, van 85 tot 180, en de lengte, bijna 4 meter 70, langer dan de eerste Vectra, net zo lang als een Rekord station! Da´s andere koek dan een Kadettje met 60 pk. Even verderop lees ik dat de Astra 1,4 Turbo met 140 pk niet vooruit te branden is, nogal wiedes met zo´n lijf van dik 1300 kilo. Zal die station wel 1400 kilo zijn, maar dat vermeldt het stuk niet. Kan Autoweek voortaan bij al die pk-riedels ook standaard de gewichten noemen die ermee voortgesleurd moeten worden?!

Over sleuren gesproken, de legale 235 pk´s van de Gulietta 1750 TBI QV worden op blz. 8 in kleverig extatische bewoordingen de autohemel in geprezen. Daar zullen de meeste Alfa´s met die potentie ook voortijdig eindigen. Wat blijkt namelijk uit alle ongevalstatistieken uit alle beschaafde landen die dat per autotype bijhouden? Hoe meer vermogen, hoe vaker een auto bij dodelijke ongevallen betrokken is. Dat is de ´actieve onveiligheid´ die de passieve veiligheid aftroeft. Het ongevalsrisico loopt meer dan exponentieel op met het vermogen. Zo bleek in Amerika de SAAB 900 MK1 turbo driemaal zo dodelijk als de 900 zonder turbo – nog afgezien van slachtoffers bij de tegenpartij. Maar Saab maakte wél jarenlang reclame als ´veiligste auto ter wereld´ met de cijfers van de turboloze 900-versie, die vooral door moeders met kinderen bereden werd. Statistisch liegen noem ik dat.

Al die juichverhalen over meer pk´s doen mij dus meteen denken aan degenen die uiteindelijk onder de rubberen hoefjes verpletterd zullen worden. Met de stoere ´sportieve´ rijders die hun suïcidaal genot tegen een boom beëindigen heb ik geen meelij, wel met hun moeders, die dan al jaren in angst gezeten hebben.

De column van Bas van Putten over DIK spreekt mij dus helemaal aan. De auto-industrie lijdt dankzij de structurele overcapaciteit aan structurele auto-obesitas en is sinds de oliecrisis vervaagde bezig ons op te zadelen met steeds dikkere auto´s voor steeds meer geld: de Golf VI kost het dubbele van de Golf II, dat is per kilo 40% meer. En we trappen er nog in ook!

Ik niet dus, want ik zal nooit meer een nieuwe auto kopen, tenzij er een high tech reïncarnatie van de 2CV opstaat – die van mij best 800 kg mag wegen, als ie maar niet meer dan 60 pk heeft. Met blue motion technieken haal ik dan 1 op 40. Vergeleken met de 600 kg/ 30 pk/ 1 op 19 van de Eend zou dat pas echt vooruitgang zijn.

Nog nooit vielen zoveel kanjers in zo’n korte tijd van hun voetstuk. Tot voor kort kon je blindvaren op Toyota, Honda, het IPCC en De Nederlandse Bank, toppers in zekerheid. Zie de jaarlijkse Autoweek gebruikersonderzoeken. Des te groter is onze teleurstelling (en zelfverwijt?) vanwege te blindelings geschonken vertrouwen. Door de crisis voelden wij ons als consument al helemaal belazerd door het grote geld, waar ieder via hypotheek of rekening aan vastzit maar niet van profiteert. Om over de politici maar te zwijgen, met hun leugens en verdraaiingen, zie Blair, zie het Irak-onderzoek in eigen land. Míjn enige zekerheid is mijn 17 jaar en 202.000 km oude BX, die nog steeds als een zonnetje rijdt en mij nog nooit in de steek liet. Soms blijft een los matje onder het rempedaal hangen, oplossing: zelf rechtleggen. Toen de hydroliek lekte ben ik in z’n één naar de garage gehobbeld zonder remdruk, met de handrem paraat. Terugroepacties? Nooit van gehoord. Ooit in mijn Eend een ongehoorzaam gaspedaal gehad, hup in z’n vrij en naar de vluchtstrook, boutje vastgedraaid. De Amerikanen die verongelukken doordat ze in paniek raken zodra iets het niet doet, dat zijn sowieso de meest onbeholpen automobilisten ter wereld, geen gevoel voor techniek of verkeer. Doordat alles automatisch is kunnen ze zelf niets. Zelfs ijskrabben laten ze aan ruitenwissers, airco en benzine over! Sturen kunnen ze niet, ze rijden digitaal: volgas accelereren, dan vol remmen, in de sneeuw helemaal hulpeloos - ik heb er gereden. De Amerikaanse auto-analfabeten stellen fabrikanten wel voor elke scheet aansprakelijk. Dat treft nu Toyota, da’s zuur voor een merk dat nog altijd topkwaliteit levert, want dat gaspedaal komt van een Amerikaanse leverancier (CTS) en het betreft daar alleen de US-built Toyota’s!

Van de IPCC-akkefietjes ben ik ook al niet onder de indruk. Als schaatsliefhebber had ik stiekem gehoopt dat die 3000 pagina’s zo vol fouten zouden zitten, dat we ons eindelijk met alleen Peakoil zouden hoeven bezighouden. Nadat de media zich dagenlang over een fout overgenomen jaartal, een fout opgeteld percentage en een bergsportartikel als “onbetrouwbare bron van wetenschap” hebben opgewonden (hoe kom je anders aan oude foto’s van gletsjers?) blijft de overige 99,999% van die honderden rapporten (de vierde serie al sinds de jaren ’80) even betrouwbaar als een tweedehandse Corolla. De zogenaamde klimaatsceptici, waar alle internetbaggeraars opeens wel 100% vertrouwen in hebben, maakten gouden tijden mee, kwamen helemaal aan hun trekken maar hebben nog geen gat kunnen schieten in het rapport – als ze het al gelezen hebben. Het wachten is nog steeds - al jaren - op de eerste artikelen in Science e.d. die het IPCC onderuit halen. Autojournalisten, publicisten, columnisten en andere leken kunnen beter over de inhoud van al die onderzoeken of over zonnevlekken zwijgen, want wij hebben daar geen verstand van. Menig regeringsstuk van 3 pagina’s bevat meer onzin dan de 3000 van het IPCC, om over hypotheek- of autofolders maar te zwijgen. Toch slikken we die informatie als zoete koek als we een huis of auto kopen. Als de banken, Bush & Blair, en andere regeringen evenveel gewicht aan wetenschappelijke onderbouwing van hun beleid hadden gegeven als gebeurt bij het IPCC, was er nooit een mondiale crisis of een 1000 miljard dollar kostende Irak-oorlog geweest. Daar hoor ik de sceptici niet over, met hun pleidooi voor de vrije markt en tegen klimaatmaatregelen. Klimaatbeleid is het enige beleidsterrein waar met mondiale, collectieve wetenschappelijke onderbouwing wordt gewerkt, juist omdat het om een potentieel mondiale ramp gaat.

Helaas zijn de media door de commercie gedwongen met elke hype mee te gaan. Journalisten blazen elk foutje en tegengeluid tot abnormale proporties op alsof het zonnige geloof van de sceptici even goed onderbouwd is als het werk van de duizenden wetenschappers die aan het IPCC meewerken. Leken worden zo op het verkeerde been gezet en willen graag geloven dat al dat gedoe rond klimaat bedrog is, logisch. Dat heet in psychologenjargon: (vermijding van) cognitieve dissonantie, d.w.z. iets anders geloven dan wat we doen (en andersom) dat houden we niet lang vol, dus passen we onze mening aan ons gedrag aan. Het paniekvoetbal van Diederik Samsom (PvdA) bewijst dat ook het Binnenhof gehype-notiseerd raakt. Vooral de VVD-ster Népperus valt me tegen, die meldde na de eerste decimeter sneeuw dat de opwarming misschien toch niet klopte. Dat wil ons land besturen? VVD en CDA geloofden Bush en Blair op hun blauwe ogen. Ik zou nog geen tweedehands auto van hen durven kopen – en geen autoped van PVV-er de Mos.

Cornelis Kit’s voorstel in zijn weblog over CO2-uitstoot om alleen de verbruikscijfers te gebruiken maakt niets uit, want die kloppen alleen als je Het Nieuwe Rijden toepast. Autojournalisten zouden überhaupt wat kritischer mogen staan tegenover de informatie die autofabrikanten en olieboeren fabriceren. Als ergens van opzettelijk misinformatie sprake is, dan wel door de auto & oliebusiness over energie en milieu. Ik noem het fabeltje van ACEA dat de katalysator of een roetfilter onbetaalbaar zouden zijn Dat heeft de schonere auto’s jaren tegengehouden. “Climate gate” geeft te veel gewicht aan de ontdekte fouten, “Auto Oil gate” ligt dichter bij de waarheid; zie het Planbureau voor de Leefomgeving over het IPCC, Trouw (over de klimaathetze en de rol van ExxonMobile) en over de antiklimaat-lobby .

De vraag wie de grootste vervuiler is, de echte of de heilige koe, heeft mij nooit gecharmeerd.

Als er goed gemeten en gerekend is wil ik de cijfers over koeienboeren en –winden en het broeikaseffect van die megatonnen CH4 en CO2 best geloven. De wet van de grote getallen (vele kleintjes maken een grote) gaat voor beide diersoorten op en vooral ook voor de industriële diersoort met schakelhand en gasvoet, de mens. Bij grote getallen duikt het prisoners dilemma op: mijn kleine bijdrage maakt niets uit, en als ik die met pijn en moeite verminder blijft onzichtbaar en onmeetbaar wat dat aan de oplossing bijdraagt. Niet doen dus?

Zo werkt Kopenhagen ook, door het collectieve prisoners dilemma tussen al die landen zichtbaar te maken en in een grote uitruil op te heffen. Dat lukt soms in management games, of het in DK lukt zien we vandaag misschien….

Aangejaagd door de dagelijkse Kopenhagen-gekte in de media heeft een of andere malloot nu zelfs berekend dat één hond zoveel  boert en schijt als een SUV in een jaar aan CO2 uitscheidt. Dat is gemiddeld circa 5000 kg CO2. Een kind uit groep 5 kan berekenen dat een hond zo groot als een olifant moet zijn om dat bij elkaar te schijten en boeren (ooit een hond horen boeren?). Het ergste is dat journalisten in discussieprogramma’s dat soort onzin gewoon onweersproken laten passeren. Nog een voorbeeld: komt een vrouw bij Pauw en Witteman, na een proef met een week ‘klimaatneutraal’ leven. Geïnspireerd door een maffe Amerikaan die dat een jaar lang geprobeerd heeft, heeft haar gezin een week zonder stroom en warm water (en uiteraard zonder auto) proberen te leven. Alsof ‘duurzaam’ of klimaatneutraal betekent dat je terug moet naar de Hongerwinter! Nogal wiedes dat mensen afhaken als ze dit soort toekomstbeelden voorgeschoteld krijgen.

 

Nog erger maakte een huisarts het deze week op de radio door te berekenen hoeveel liter CH4 wij als mens per jaar bij elkaar winden en boeren. Voor de mensheid als geheel inderdaad een indrukwekkend getal (alleen in liters). De remedie gaf hij er ook bij: langer kauwen - dat is sowieso gezonder - en geen uien en bonen eten. Daar brak mijn klomp. Ik leef al knalgroen en ben bereid om heel wat te laten staan. Maar - anders dan Bartje - verdom ik het om geen brûne (of wat voor kleur) bonen meer te eten. Winden laten - vooral in de auto - is een mensenrecht. Daar moeten die doorgeschoten klimaatamateurs van afblijven, punt uit!

Hoewel, ook hier schept het klimaatprobleem nieuwe business opportunities. Als we allemaal met een slangetje onze winden gaan opvangen in een rugzakje onder onze kleren - bij Bever Sport verkopen ze zoiets als waterzak - dan hebben we thuis of tijdens ’t kamperen zuiver humaan biogas om op te koken. Ik stel dit (octrooieerbare!) duurzaamheidsidee bij dezen gratis aan iedere fabrikant beschikbaar. Ppprrrrpp……

Bij een tankstation is het not done om na het tanken de plek bij de pomp nog een tijdje bezet te houden voor een uitgebreide kop koffie met broodje bal terwijl achter jouw auto een hele rij staat te wachten.

 

Hoe gaat dat straks als er elektrisch gereden gaat worden? Hoewel het nog een beetje vooruitlopen op de feiten is, vraag ik me toch alvast maar af wat de codes en mores worden rond de laadpaaltjes in de openbare ruimte. Er van uitgaande dat niet ieder Amsterdammertje binnen een paar jaar voorzien is van een stopcontact, is het waarschijnlijk (zeker in een vreemde stad) even zoeken naar een laadpunt. Laat je je auto daar dan staan zodra de accu opgeladen is, of maken we als de wiedeweerga plaats voor een andere spanningzoeker? Ik kan me zo voorstellen dat wanneer de batterij na acht uur laden om vijf uur ’s ochtends vol zit, dat je dan niet je bed uit gaat om de auto te verzetten. Maar laat je je auto daarna nog het hele weekend bij het paaltje staan of is het gewenst zo snel mogelijk plaats te maken? Is regulering noodzakelijk? Waar ligt de grens?

Met enige regelmaat krijgen we hier op de redactie het verzoek om aandacht te schenken (of erger nog: geld te doneren) aan mensen die zo nodig met een barrel door de woestijn moeten banjeren of met een oude bestelbus naar India willen toeren en dat dan doen voor een of ander goed doel, iedere kilometer gesponsord. Hou op, schei uit! Als je per se in de Sahara wilt raggen of door Azië wilt zwerven doe dat dan gewoon lekker en wees gewoon zo eerlijk om te zeggen dat je dat voor je eigen kick doet. Als je je echt wilt inzetten voor een goed doel, meld je dan aan als vrijwilliger en ga een paar keer in de week een blokje om met een eenzame bejaarde of geef je op bij de Zonnebloem. Maar niet van dat halfslachtige.

 

Vergelijkbaar vind ik de zogenaamde vergroening van een deel van ons wagenpark. Dat autofabrikanten druk bezig zijn om hun modellen minder te laten uitstoten, dat snap ik. Het wordt ze gedicteerd door de overheid. Maar hoe de consument er af en toe in trapt...