Weblogs: Algemeen

Nog nooit vielen zoveel kanjers in zo’n korte tijd van hun voetstuk. Tot voor kort kon je blindvaren op Toyota, Honda, het IPCC en De Nederlandse Bank, toppers in zekerheid. Zie de jaarlijkse Autoweek gebruikersonderzoeken. Des te groter is onze teleurstelling (en zelfverwijt?) vanwege te blindelings geschonken vertrouwen. Door de crisis voelden wij ons als consument al helemaal belazerd door het grote geld, waar ieder via hypotheek of rekening aan vastzit maar niet van profiteert. Om over de politici maar te zwijgen, met hun leugens en verdraaiingen, zie Blair, zie het Irak-onderzoek in eigen land. Míjn enige zekerheid is mijn 17 jaar en 202.000 km oude BX, die nog steeds als een zonnetje rijdt en mij nog nooit in de steek liet. Soms blijft een los matje onder het rempedaal hangen, oplossing: zelf rechtleggen. Toen de hydroliek lekte ben ik in z’n één naar de garage gehobbeld zonder remdruk, met de handrem paraat. Terugroepacties? Nooit van gehoord. Ooit in mijn Eend een ongehoorzaam gaspedaal gehad, hup in z’n vrij en naar de vluchtstrook, boutje vastgedraaid. De Amerikanen die verongelukken doordat ze in paniek raken zodra iets het niet doet, dat zijn sowieso de meest onbeholpen automobilisten ter wereld, geen gevoel voor techniek of verkeer. Doordat alles automatisch is kunnen ze zelf niets. Zelfs ijskrabben laten ze aan ruitenwissers, airco en benzine over! Sturen kunnen ze niet, ze rijden digitaal: volgas accelereren, dan vol remmen, in de sneeuw helemaal hulpeloos - ik heb er gereden. De Amerikaanse auto-analfabeten stellen fabrikanten wel voor elke scheet aansprakelijk. Dat treft nu Toyota, da’s zuur voor een merk dat nog altijd topkwaliteit levert, want dat gaspedaal komt van een Amerikaanse leverancier (CTS) en het betreft daar alleen de US-built Toyota’s!

Van de IPCC-akkefietjes ben ik ook al niet onder de indruk. Als schaatsliefhebber had ik stiekem gehoopt dat die 3000 pagina’s zo vol fouten zouden zitten, dat we ons eindelijk met alleen Peakoil zouden hoeven bezighouden. Nadat de media zich dagenlang over een fout overgenomen jaartal, een fout opgeteld percentage en een bergsportartikel als “onbetrouwbare bron van wetenschap” hebben opgewonden (hoe kom je anders aan oude foto’s van gletsjers?) blijft de overige 99,999% van die honderden rapporten (de vierde serie al sinds de jaren ’80) even betrouwbaar als een tweedehandse Corolla. De zogenaamde klimaatsceptici, waar alle internetbaggeraars opeens wel 100% vertrouwen in hebben, maakten gouden tijden mee, kwamen helemaal aan hun trekken maar hebben nog geen gat kunnen schieten in het rapport – als ze het al gelezen hebben. Het wachten is nog steeds - al jaren - op de eerste artikelen in Science e.d. die het IPCC onderuit halen. Autojournalisten, publicisten, columnisten en andere leken kunnen beter over de inhoud van al die onderzoeken of over zonnevlekken zwijgen, want wij hebben daar geen verstand van. Menig regeringsstuk van 3 pagina’s bevat meer onzin dan de 3000 van het IPCC, om over hypotheek- of autofolders maar te zwijgen. Toch slikken we die informatie als zoete koek als we een huis of auto kopen. Als de banken, Bush & Blair, en andere regeringen evenveel gewicht aan wetenschappelijke onderbouwing van hun beleid hadden gegeven als gebeurt bij het IPCC, was er nooit een mondiale crisis of een 1000 miljard dollar kostende Irak-oorlog geweest. Daar hoor ik de sceptici niet over, met hun pleidooi voor de vrije markt en tegen klimaatmaatregelen. Klimaatbeleid is het enige beleidsterrein waar met mondiale, collectieve wetenschappelijke onderbouwing wordt gewerkt, juist omdat het om een potentieel mondiale ramp gaat.

Helaas zijn de media door de commercie gedwongen met elke hype mee te gaan. Journalisten blazen elk foutje en tegengeluid tot abnormale proporties op alsof het zonnige geloof van de sceptici even goed onderbouwd is als het werk van de duizenden wetenschappers die aan het IPCC meewerken. Leken worden zo op het verkeerde been gezet en willen graag geloven dat al dat gedoe rond klimaat bedrog is, logisch. Dat heet in psychologenjargon: (vermijding van) cognitieve dissonantie, d.w.z. iets anders geloven dan wat we doen (en andersom) dat houden we niet lang vol, dus passen we onze mening aan ons gedrag aan. Het paniekvoetbal van Diederik Samsom (PvdA) bewijst dat ook het Binnenhof gehype-notiseerd raakt. Vooral de VVD-ster Népperus valt me tegen, die meldde na de eerste decimeter sneeuw dat de opwarming misschien toch niet klopte. Dat wil ons land besturen? VVD en CDA geloofden Bush en Blair op hun blauwe ogen. Ik zou nog geen tweedehands auto van hen durven kopen – en geen autoped van PVV-er de Mos.

Cornelis Kit’s voorstel in zijn weblog over CO2-uitstoot om alleen de verbruikscijfers te gebruiken maakt niets uit, want die kloppen alleen als je Het Nieuwe Rijden toepast. Autojournalisten zouden überhaupt wat kritischer mogen staan tegenover de informatie die autofabrikanten en olieboeren fabriceren. Als ergens van opzettelijk misinformatie sprake is, dan wel door de auto & oliebusiness over energie en milieu. Ik noem het fabeltje van ACEA dat de katalysator of een roetfilter onbetaalbaar zouden zijn Dat heeft de schonere auto’s jaren tegengehouden. “Climate gate” geeft te veel gewicht aan de ontdekte fouten, “Auto Oil gate” ligt dichter bij de waarheid; zie het Planbureau voor de Leefomgeving over het IPCC, Trouw (over de klimaathetze en de rol van ExxonMobile) en over de antiklimaat-lobby .

De vraag wie de grootste vervuiler is, de echte of de heilige koe, heeft mij nooit gecharmeerd.

Als er goed gemeten en gerekend is wil ik de cijfers over koeienboeren en –winden en het broeikaseffect van die megatonnen CH4 en CO2 best geloven. De wet van de grote getallen (vele kleintjes maken een grote) gaat voor beide diersoorten op en vooral ook voor de industriële diersoort met schakelhand en gasvoet, de mens. Bij grote getallen duikt het prisoners dilemma op: mijn kleine bijdrage maakt niets uit, en als ik die met pijn en moeite verminder blijft onzichtbaar en onmeetbaar wat dat aan de oplossing bijdraagt. Niet doen dus?

Zo werkt Kopenhagen ook, door het collectieve prisoners dilemma tussen al die landen zichtbaar te maken en in een grote uitruil op te heffen. Dat lukt soms in management games, of het in DK lukt zien we vandaag misschien….

Aangejaagd door de dagelijkse Kopenhagen-gekte in de media heeft een of andere malloot nu zelfs berekend dat één hond zoveel  boert en schijt als een SUV in een jaar aan CO2 uitscheidt. Dat is gemiddeld circa 5000 kg CO2. Een kind uit groep 5 kan berekenen dat een hond zo groot als een olifant moet zijn om dat bij elkaar te schijten en boeren (ooit een hond horen boeren?). Het ergste is dat journalisten in discussieprogramma’s dat soort onzin gewoon onweersproken laten passeren. Nog een voorbeeld: komt een vrouw bij Pauw en Witteman, na een proef met een week ‘klimaatneutraal’ leven. Geïnspireerd door een maffe Amerikaan die dat een jaar lang geprobeerd heeft, heeft haar gezin een week zonder stroom en warm water (en uiteraard zonder auto) proberen te leven. Alsof ‘duurzaam’ of klimaatneutraal betekent dat je terug moet naar de Hongerwinter! Nogal wiedes dat mensen afhaken als ze dit soort toekomstbeelden voorgeschoteld krijgen.

 

Nog erger maakte een huisarts het deze week op de radio door te berekenen hoeveel liter CH4 wij als mens per jaar bij elkaar winden en boeren. Voor de mensheid als geheel inderdaad een indrukwekkend getal (alleen in liters). De remedie gaf hij er ook bij: langer kauwen - dat is sowieso gezonder - en geen uien en bonen eten. Daar brak mijn klomp. Ik leef al knalgroen en ben bereid om heel wat te laten staan. Maar - anders dan Bartje - verdom ik het om geen brûne (of wat voor kleur) bonen meer te eten. Winden laten - vooral in de auto - is een mensenrecht. Daar moeten die doorgeschoten klimaatamateurs van afblijven, punt uit!

Hoewel, ook hier schept het klimaatprobleem nieuwe business opportunities. Als we allemaal met een slangetje onze winden gaan opvangen in een rugzakje onder onze kleren - bij Bever Sport verkopen ze zoiets als waterzak - dan hebben we thuis of tijdens ’t kamperen zuiver humaan biogas om op te koken. Ik stel dit (octrooieerbare!) duurzaamheidsidee bij dezen gratis aan iedere fabrikant beschikbaar. Ppprrrrpp……

Bij een tankstation is het not done om na het tanken de plek bij de pomp nog een tijdje bezet te houden voor een uitgebreide kop koffie met broodje bal terwijl achter jouw auto een hele rij staat te wachten.

 

Hoe gaat dat straks als er elektrisch gereden gaat worden? Hoewel het nog een beetje vooruitlopen op de feiten is, vraag ik me toch alvast maar af wat de codes en mores worden rond de laadpaaltjes in de openbare ruimte. Er van uitgaande dat niet ieder Amsterdammertje binnen een paar jaar voorzien is van een stopcontact, is het waarschijnlijk (zeker in een vreemde stad) even zoeken naar een laadpunt. Laat je je auto daar dan staan zodra de accu opgeladen is, of maken we als de wiedeweerga plaats voor een andere spanningzoeker? Ik kan me zo voorstellen dat wanneer de batterij na acht uur laden om vijf uur ’s ochtends vol zit, dat je dan niet je bed uit gaat om de auto te verzetten. Maar laat je je auto daarna nog het hele weekend bij het paaltje staan of is het gewenst zo snel mogelijk plaats te maken? Is regulering noodzakelijk? Waar ligt de grens?

Met enige regelmaat krijgen we hier op de redactie het verzoek om aandacht te schenken (of erger nog: geld te doneren) aan mensen die zo nodig met een barrel door de woestijn moeten banjeren of met een oude bestelbus naar India willen toeren en dat dan doen voor een of ander goed doel, iedere kilometer gesponsord. Hou op, schei uit! Als je per se in de Sahara wilt raggen of door Azië wilt zwerven doe dat dan gewoon lekker en wees gewoon zo eerlijk om te zeggen dat je dat voor je eigen kick doet. Als je je echt wilt inzetten voor een goed doel, meld je dan aan als vrijwilliger en ga een paar keer in de week een blokje om met een eenzame bejaarde of geef je op bij de Zonnebloem. Maar niet van dat halfslachtige.

 

Vergelijkbaar vind ik de zogenaamde vergroening van een deel van ons wagenpark. Dat autofabrikanten druk bezig zijn om hun modellen minder te laten uitstoten, dat snap ik. Het wordt ze gedicteerd door de overheid. Maar hoe de consument er af en toe in trapt...

Met de komst van iets nieuws staan er altijd weer slimme entrepreneurs op die in een nieuwe markt - waarin nog veel onbekend of onzeker is - hun slag weten te slaan. Nu we aan de vooravond staan van de grootschalige elektrificatie van de auto zijn ze er ook weer.

In Lochem zien we een bedrijf dat Volkswagens Golf ombouwt tot elektrische auto’s en hoewel deze auto’s om en nabij een ton kosten heeft energieleverancier Essent er toch een aantal besteld om ervaring met EV’s op te doen. Er is nog even geen goedkoper alternatief, dus de ombouwer is voor zo lang als het duurt spekkoper.

 

Iets waar ik m’n wenkbrauw een beetje bij optrek is een App voor iPhones (in gewonemensentaal: een programmaatje voor op de mobiele telefoon) waarmee je laadpunten voor elektrische auto’s kunt vinden. Dit lijkt op het eerste gezicht handig, je wilt per slot van rekening als je straks elektrisch rijdt wel weten waar je kunt inpluggen. Maar bij nadere beschouwing is het voor de automobilist een compleet overbodig stukje vervuiling van het telefoongeheugen. De elektrische auto - met de Nissan Leaf als goed voorbeeld - wordt namelijk standaard voorzien van een navigatiesysteem dat (mede op basis van de acculading) aangeeft waar de laadpunten te vinden zijn. Iets soortgelijks zien we tegenwoordig al met tankstations; je krijgt het gewoon meegeleverd met de auto, daar heb je geen App voor nodig.

Leuk voor je elektrische fiets zo'n mobiele laadpuntenzoeker maar meer ook niet.

Op diverse fora discussiëren mensen (van links tot rechts en van wereldverbeteraar tot wetenschapper) tot in den treuren over vergelijkingen van de well to wheel CO2-uitstoot van elektrische auto’s en auto’s met een verbrandingsmotor. Doe wat je niet laten kunt. Zelfs autofabrikanten proberen met dit soort vergelijkingen hun elektro-activiteiten naar het publiek toe te rechtvaardigen. Wie er in geloven wil mag dat van mij. Maar mijns inziens gaat het bij de elektrische auto helemaal niet om CO2.

 

Nee, als het speerpunt van de elektrische auto al z’n uitstoot (of eigenlijk het ontbreken daarvan) is, dan is het omdat elektrische auto’s zelf geen schadelijke stoffen zoals fijnstof en NOx het trottoir op blazen. Maar goed, als je weet wat er dertig jaar geleden uit een uitlaat kwam en wat er nu nog uitkomt (en vooral wat er straks met Euro 6 nog uit mag komen), dan valt het met de verbrandingsmotor tegenwoordig ook wel mee.

 

Allemaal mooi, het belangrijkste punt van de elektrische auto is dat je er mee in staat bent om er onafhankelijk van olie mee te rijden. Met een gewone auto kom je niet ver meer wanneer om wat voor reden dan ook de olie niet meer beschikbaar is (te duur, schurkenstaten die de kraan dicht draaien of gewoon op). Bij een elektrische auto maakt het niet uit of de elektriciteit uit een centrale komt die op fossiele brandstof werkt of dat het elektriciteit is van wind uit de Noordzee, zon uit Afrika of water uit Noorwegen. Die auto rijdt er zonder enige aanpassing net zo makkelijk op. Ik denk dat dat uiteindelijk de grote kracht van de elektrische auto is.

 

Als je al elektrische en conventionele auto’s well to wheel wilt vergelijken, doe dat dan niet op basis van CO2, maar kijk naar het energieverbruik. Dan kun je zien hoe lang de verbrandingsmotor nog mee kan.

Zoals eerder gemeld hebben elektrische auto’s mijn sympathie, ondanks dat er nog wat nadelen aan kleven zoals een beperkte actieradius. Maar bij het zien van de specificaties van de Mercedes-Benz SLS AMG moet de lol die je kunt beleven wel heel erg groot zijn wil dat de beperkte actieradius compenseren.

De vier elektromotoren (elk wiel z’n eigen exemplaar) van deze beul met vleugeldeuren kunnen gezamenlijk 533 pk produceren oftewel 392 kW. En nu weet ik wel dat niemand continu het maximum vermogen aan zal of kan spreken, maar stel dat je de gelegenheid toch krijgt, dan is het snel uit met de pret. De drie accupakketten van elk 16 kWh (bij elkaar dus 48 kWh) zijn leuk voor een stadsrit, maar wie er volle bak tegenaan gaat is er zo doorheen, om precies te zijn na 7 minuten en 20 seconden. Reken even mee: 48 kWh / 392 kW = 0,122 uur en 0,122 x 60 minuten = 7,347 minuten oftewel 7 minuten en 20 seconden. Geen idee hoe hard je dan gaat, daarover rept het persbericht niet, maar heel ver zal je dan niet komen.

Na een aantal testritten met verschillende modellen heeft de elektrische auto mijn sympathie, de acceleratie is over het algemeen indrukwekkend en de reactie op het gaspedaal is ook beter dan bij de gemiddelde auto met verbrandingsmotor. Desalniettemin ben ik de eerste om toe te geven dat er ook de nodige haken en ogen aan het elektrische voertuig zitten: wanneer straks de eerste elektrische auto’s in het straatbeeld verschijnen, hebben die vaak nog een beperkte actieradius. Na zo’n 200 kilometer houdt het wel op. Met de uren durende laadtijd is dat niet echt ideaal voor een vakantierit naar de Middellandse Zee. Maarrr... om hiermee de elektrische auto een kansloze toekomst te toe te dichten, dat gaat te ver. Te veel wordt er naar de elektrische auto gekeken als vervanger van álle auto’s en dan zie je terecht beren op je weg.

 

Laten we wel reëel blijven, er zijn meer auto’s die niet echt geschikt zijn voor een vakantie naar Zuid Frankrijk. Net zo min als een elektrische auto is bijvoorbeeld ook een Smart Fortwo geen alternatief waar een doorsnee gezin drie weken mee naar het zonnige zuiden kan. Sterker nog: al ben je met z’n tweeën dan zou ik bij een tocht naar de Côte d' Azur met een stadsautootje graag na iedere 200 kilometer een halve dag willen pauzeren om de benen te strekken en de rug te rechten.

 

Aan de andere kant zijn er ook genoeg auto’s die zich prima laten vervangen door een elektrische variant. Wanneer ik dicht bij huis kijk, dan denk ik aan de lease-auto van mevrouw Kit. Die ruime middenklasser bewijst z’n diensten trouw voor woon-werkverkeer, boodschappen en kleine familie-uitstapjes. Dat zou allemaal zonder beperkingen prima elektrisch kunnen. Ik zie dan ook geen reden waarom deze auto aan het eind van de leasetermijn niet vervangen zou kunnen worden door een Samsung SM3, Coda EV of wat er nog meer voor fraais gaat komen.

Ik maak me zorgen. Zorgen over de kennis en kunde van klimaat en milieu bij mensen van wie ik mag verwachten dat ze weten hoe het zit, althans die er voor betaald worden. Natuurlijk, niet iedereen hoeft er doctorandus of ingenieur in te zijn. Maar als je er uit hoofde van je functie mee te maken hebt, mag ik toch hopen dat je je er toch in elk geval een heel klein beetje in verdiept hebt. Al zouden deze mensen alleen maar weten dat klimaat niet hetzelfde is als milieu of dat CO2 heel wat anders is dan roet of stikstofoxide.

 

Maar helaas, stadsbestuurders roepen met het grootste gemak dat CO2 zorgt voor luchtvervuiling. En vervolgens baseren ze daar hun beleid op. Pure onkunde, en het zou nog niet zo erg zijn als ze van mensen die het wel weten zouden aannemen dat het niet klopt. Maar nee, er wordt ze geen strobreed in de weg gelegd. En het publiek neemt maar aan dat het allemaal zo is.

 

De auto-industrie weet dondersgoed waar ze mee bezig is, ze moet tenslotte zorgen dat de auto’s aan de - steeds strenger wordende - eisen voldoen. Nu groen helemaal hot is, roepen de persvoorlichters maar al te graag van de daken wat voor eco-auto’s ze hebben. Maar helaas ergens in de communicatieketen gaat het mis. Persberichten waarin een lage CO2-uitstoot als reden voor het halen van Euro 5-normen worden genoemd of waarin het broeikaseffect dankzij roetfilters een halt toe geroepen wordt, het komt helaas allemaal voorbij. En het erge is, er zijn genoeg journalisten die het vervolgens klakkeloos overnemen.

 

Het valt de consument dan ook niet of nauwelijks kwalijk te nemen dat het hem een worst zal zijn.