rss
|
1 2
Weblogs door Christian Nobel
Na de historische overname van Goliath (Saab) door David (Spyker), is Saab natuurlijk helemaal Hollands geworden. Ahum. Nou ja, het voelt toch een beetje als "van ons", zo je in de moderne geglobaliseerde maatschappij überhaupt nog bedrijven uit een bepaald land hebt.
Hoe dan ook, sinds Spyker de baas is, lijkt Saab het groene roer om te gooien. Waar het eerst over de welbekende zware Zweedse degelijkheid ging, maar dan met bio-ethanol en flex-fuel auto’s (kijk hoe groen wij zijn!), zijn er nu serieuze plannen om -jawel- een mini-Saab te maken. Inclusief hybride uitvoering.
Oompje auto-industrie, de mammoettanker van gevestigde belangen, wordt dus langzaamaan bijgestuurd door kleinere, innovatievere bedrijfjes: Saab en Spyker komen met iets nieuws; Toyota en Tesla zetten samen een nieuwe productielijn op bij The Governator in zijn achtertuin; een jaar geleden werden binnen een week zo’n zeven samenwerkingsverbanden tussen autofabrikanten en batterijproducenten aangekondigd.
Eindelijk hebben ze het door: kleinere en lichtere auto’s zijn het
startpunt om ze efficiënter te maken. En met lichte auto’s, in
combinatie met hybride aandrijflijn, wordt de overstap naar elektrisch
rijden een stuk makkelijker. Update 15 juni: Saab schijnt met BMW te praten om de nieuwe 92mini op het Mini-platform te bouwen!
geworden) tuften we elke ochtend naar ons nieuwe huis. Over de A28 vanuit Utrecht kom je dan bij Zeist in een file terecht. En dan sta je daar wat gedachten te denken. Een selectie.
De verbijsterende inefficiëntie van files
Zoals elke keer dat ik spitsrijders gade sla, verbaasde ik me over het aantal mensen in elke auto. Vrijwel elke auto bevat slechts 1 persoon (de gemiddelde bezettingsgraad van een auto in Nederland is 1,2 mens).
De inefficiëntie van dit fenomeen is ontzagwekkend. Ten eerste in termen van gewicht en energieverbruik. Als een auto gemiddeld 900 kilo weegt en een mens gemiddeld 80 kilo, zeulen we dus per persoon dagelijks 810 kilo onnodige ballast over de snelweg. Dat is pure energieverspilling.
Bovendien is het een enorme ruimteverspilling. Zittend op mijn bureaustoel neem ik zo ongeveer 0,9 vierkante meter ruimte in. Als een auto gemiddeld zo’n 5,5 vierkante meter is, neemt elke forens dus nodeloos 4,4 vierkante meter ruimte in. En dan hebben we het nog niet over de afstand tussen auto’s. Aldus worden files geboren.
Carpoolen mag dan ouderwets zijn, het is wel ontzettend efficiënt. Voor elke meerijder haal je 900 kilo en 5,5 vierkante meter van de weg af. Bovendien maak je je eigen auto 80 kilo (=10% van 810 kilo) en 0,9 meter (=20% van 4,4 vierkante meter) efficiënter.
Zogenaamd onzichtbaar
Het lijkt wel of iedereen zich onzichtbaar waant in de file. Om je heen kijk je vooral naar auto’s, niet of nauwelijks naar de mensen die er in zitten. Als je dat een keer wel doet, zie je vooral een stel chagrijnig voor zich uit kijkende norselingen die krampachtig het stuur vast houden. Maar je komt ook leuke dingen tegen. Neuspeuteraars zijn mijn favoriet, helemaal als je ze hun ‘oogst’ ziet bekijken, oprollen en wegschieten. Knikkebollers, bellers, make-up dames en scherende heren vind ik het engst. Hardop zingende mensen het sympathiekst. Helemaal spannend is het als er iemand terugkijkt…
DJ capriolen
Radio DJ’s weten donders goed dat hun publiek ’s ochtends in de file staat, en Giel Beelen is een absolute entertainer. Over muziek gaat het nauwelijks. De krenten in de pap zijn de flauwe interviews, woordgrapjes, opa Beelen en genante gesprekken met C-artiesten die niet snappen dat ze in de maling worden genomen.
Maar na drie dagen gaat het op je zenuwen werken. Elke C-artiest is even kansloos. De liedjes die wel gedraaid worden zijn steeds dezelfde. De woordgrapjes (en bijbehorende jingles) zijn hopeloos voorspelbaar. Probeert Giel eigenlijk, met zoveel mogelijk toeters en bellen, de collectieve verveling van hemzelf en zijn publiek te overschreeuwen?
Autorijden is leuk
Na zo’n paar weekjes elke dag achter het stuur kom je er weer even achter. Autorijden is leuk. Autorijden is zelfs verslavend. De stukken dat je niet in de file staat (bijvoorbeeld van het huis naar de Praxis en weer terug) zijn een genot. Al zal dat voor mij wellicht iets anders betekenen dan wat gangbaar is: zo efficiënt en soepel mogelijk schakelen; proberen zonder gebruik van de rem je bestemming te halen; uitkienen hoe ver vóór een rotonde je het best het gas los kunt laten om op precies de juiste snelheid door die bocht kunt cruisen; zover mogelijk vooruit kijken op de snelweg; een lesauto de ruimte geven bij die lastige korte invoegstrook op de Waterlinieweg.
En toch…
Ik ben ook weer blij dat het klaar is. Want je merkt dat autorijden, zeker in de file, je opfokt. Je wilt altijd sneller ergens zijn dan de file/maximumsnelheid/stoplichten/andere weggebruikers toelaten. Achter het stuur kun je weinig anders doen, dan achter het stuur zitten.
Dus zit ik weer op de fiets en in de trein, en ik geniet ervan. Lekker weer, vogels, een boek erbij of een spelletje op de iPhone. Het saamhorigheidsgevoel bij een vertraagde trein.
Heerlijk.
Laat eens weten, lezer: wat doe jij zoal onderweg?
Het kleine zinnetje dat hij opnam vertelt dat de Europese Commissie het “decarboniseren van de transport- en energiesector in 2050” de komende vijf jaar als één van haar prioriteiten ziet. Het staat niet eens heel opvallend in het manifest. Er staat niet eens al teveel uitleg bij. Maar het heeft nu al enorme gevolgen in Brussel. “Decarboniseren” klinkt als een goed plan. En als er iets duidelijk is geworden na de klimaattop in Kopenhagen, is het dat we echte plannen oplossingen nodig hebben. “Decarboniseren” is ook lekker internationaal. In welke taal je het ook opschrijft, het wordt begrepen. Dat soort woorden heb je nodig als Brusselse hotemetoot. En het is ook zo lekker vaag, terwijl het zo duidelijk lijkt. Je kunt er alle kanten mee op. Want ga je 100% decarboniseren, of lekker Brussels “infaseren”? Betekent het dat we alleen nog maar hernieuwbare energie mogen opwekken, of valt kernenergie ook onder “decarboniseren”? En biobrandstoffen zijn toch vast ook wel goed voor “decarboniseren”? Kortom, meneer Barosso heeft de spijker op de kop geslagen met dit woord: het geeft richting en smoel aan een vage doelstelling waar gewoon nog geen definitieve oplossingen voor bestaan, maar het nodigt wel uit tot discussie en plannenmakerij. Daar zijn ze goed in in Brussel. Wonderwel lijkt het echter ook daadwerkelijk ergens toe te leiden. Nu al, terwijl de nieuwe Commissie nog maar nauwelijks haar kantoren heeft betrokken. Zodra Barosso’s manifest zo begin zomer 2009 verscheen, werd het woord “decarboniseren” door iedereen overgenomen. De afdelingen milieu en transport van het Brusselse ambtenarenapparaat gingen meteen proberen de term te vertalen naar concrete doelstellingen, en gingen op zoek naar maatregelen om ze te bereiken. Het is vooral dat laatste waar het moeilijk wordt. Da’s ook niet zo gek. Onze hele energie- en transportsystemen zijn gebaseerd op koolstof-rijke olie. Het vraagt wat inspanning, wil en discipline om daar van af te komen. Met de introductie van “decarboniseren” hebben we op z’n minst helder voor ogen dat we ergens heen willen. Waar we precies heen willen begint ook al vorm te krijgen. Ik ben benieuwd of Barosso er de komende jaren in slaagt om met een plan te komen voor het “hoe”. Samen met onze internationale vrienden van Transport & Environment gaan we hem er in elk geval regelmatig ideeën voor aanreiken.
Tijd om realistisch te worden in Nederland. Dat we muurvast zitten op de
weg wisten we al. Over oplossingen zijn we het hartgrondig oneens met elkaar.
Asfaltminnaars en betonboeren stellen voor dat we "gewoon" wegen
moeten bouwen, met de logica "dan is er meer ruimte op de weg en stroomt
het wel door".
Gaat niet werken. Waarom niet? In de praktijk geldt namelijk een andere logica: hoe meer ruimte je maakt
voor auto’s, hoe meer auto’s er komen. Elke rijstrook die je erbij bouwt, vult
zich vanzelf op. Want zodra mensen het gevoel hebben dat ze wél kunnen
doorrijden, zullen ze de auto pakken. Met als gevolg dat het binnen de kortste
keren wéér vol zit.
Natuurlijk kun je dan zeggen "dan moet er dus nóg meer asfalt bij", maar let’s face it:
daar hebben we in Nederland simpelweg de ruimte niet voor. Niet alleen in
fysieke zin, ook qua overlast: woongebieden hebben te kampen met slechte
luchtkwaliteit, en een groot deel van Nederland heeft last van geluidhinder die
de normen van de World Health Organisation flink overschrijden.
Er is een veel logischer oplossing: laat automobilisten betalen voor elke kilometer die ze rijden. Is
niet meer dan eerlijk toch? Met elke kilometer stoot je CO2 en andere rotzooi
uit, veroorzaak je lawaai, en er moeten wegen voor aangelegd worden. Tot nu toe
was dat allemaal "gratis". Natuurlijk betaal je wegenbelasting, maar
dat weegt bij lange na niet op tegen de maatschappelijke kosten die je
veroorzaakt. Bovendien kijkt de wegenbelasting niet naar hoevéél je rijdt.
Een kilometer rijden in de spits is duurder, dat is ook logisch. Want wegen
worden gedimensioneerd voor de drukste momenten, dus als iedereen van en naar
z’n werk wil. Door rijden in de spits duurder te maken kun je de spitspieken
verminderen, en kun je met veel minder wegen toe.
Sterker nog, de meeste nieuwe wegen en verbredingen die tot en met 2020 gepland zijn kun je schrappen
door een spitsheffing in de kilometerprijs te stoppen! Dat scheelt de Staat
miljarden euro’s, en bovendien hebben we minder last van wegwerkzaamheden, dus
minder opstoppingen en minder files.
Als je files wilt oplossen, geld wilt besparen, lasten eerlijk wilt verdelen, de overlast van
autoverkeer wilt terugdringen én de CO2-uitstoot van het verkeer wilt
verminderen, is betalen per kilometer de simpelste en meest effectieve manier.
En geen gezeur over "de auto is de melkkoe van de Staat". De auto is namelijk ook een
grote kostenpost van de Staat. Voor automobilisten worden wegen aangelegd
worden, geluidsschermen gebouwd, dure luchtkwaliteitsmaatregelen ingezet,
hulpdiensten opgetuigd en soms zelf hele woonwijken gesloopt. Eén van de
kritiekpunten van Natuur en Milieu op de kilometerprijs is dat mobiliteit voor
gebruikers veel goedkoper gaat worden. Zo worden provinciale opcenten, die via
de motorrijtuigenbelasting worden geïnd, straks niet in de kilometerprijs
vertaald. Dat scheelt alle automobilisten samen €1,1 miljard per jaar, en moet straks
door alle Nederlandse burgers samen opgebracht worden in een soort ”Provincieheffing”.
Hoezo de automobilist is melkkoe? De automobilist wordt zwaar gesubsidieerd!
We vinden het allemaal een goede zaak als vandalen moeten opdraaien voor de kosten van het bushokje
dat ze in elkaar geramd hebben. Waarom zou de automobilist dan niet voor zijn
kosten mogen opdraaien?
Natuur en Milieu over de kilometerprijs:
Onze Europese vrienden van the European Federation for Transport and Environment (T&E) zijn hard bezig om de Brusselse heren ertoe te bewegen CO2-limieten voor bestewagens in te voeren. Afgelopen december zijn de baanbrekende CO2-limieten voor personenauto’s afgehamerd, en nu is het ook de beurt aan andere soorten voertuigen.
Natuurlijk is oompje auto-industrie zich flink aan het opwinden over deze aanstaande wet, die uiteraard wederom het Einde der Tijden voor hun business zal betekenen.Terwijl ze moord en brand te schreeuwen, zijn ze ook leuke rookgordijntjes aan het optrekken. Zo moet de grens tussen een bestelbus en een normale auto vervaagd worden. Waarom? Omdat bestelwagens groter, zwaarder, en dus slurpender zijn, en daarom waarschijnlijk (belachelijk) veel ruimere CO2-normen opgelegd zullen krijgen. Oompje auto-industrie, al zo zielig omdat ze ineens veel geld moeten investeren in zuinige technologie die al jarenlang op de plank ligt, probeert op die manier ruimte te scheppen om haar grootste en dikste personenauto’s voortaan als bestelbus te mogen aanmerken.
Door de ergste slurpers onder de doelstelling van personenauto’s weg te halen, wordt de gemiddelde CO2-prestatie van gewone auto’s ineens een stuk beter.
Tegelijk zijn ze natuurlijk ook hard bezig om de aanstaande CO2-doelstelling voor bestelauto’s flink te verruimen en uit te stellen. Alles om maar zo min mogelijk extra te hoeven investeren. Dit hele lobbycircus in Brussel zal nog wel even voortduren, dus het laatste woord is er nog lang niet over gezegd.
Intussen gaat uw blogger mogelijk binnenkort verhuizen. Aangezien er waarschijnlijk ook flink verbouwd moet gaan worden, wordt het misschien eens tijd voor een eerste auto: een busje. Zeg maar à la Volkswagen Transporter. Waar heb ik ’m voor nodig: verhuizen, veel bouwmateriaal kunnen vervoeren, en daarna wil ik er nog een keer een goeiese kampeervakantie mee kunnen doen met een matras achterin. Vervolgens gaat ie de deur weer uit.
Komt u maar, beste lezers, ik ben een volledige nitwit wat betreft auto kopen. Al helemaal met busjes: waar moet ik op letten? Welke is het zuinigst? De Top10 bestelwagens van Natuur en Milieu is voorlopig nog niet klaar, dus in de tussentijd is alle hulp welkom!
Of heb je d’r zelf nog eentje in de aanbieding? Chocoladereep voor degene met de gouden tip!
We zijn hier bij Stichting Natuur en Milieu best enthousiast over elektrische auto’s. Ze zijn efficiënt, stil en schoon. Je verschuift het probleem van CO2- en andere uitstoot van miljoenen uitlaten naar enkele grote schoorstenen van energiecentrales, en die kunnen we intussen vervangen door windmolens en zonnecellen. Uiteindelijk kun je de auto daarmee een stuk mens- én milieuvriendelijker maken. Al blijft al dat blik (kunststof?) natuurlijk nog wel veel plek innemen op straat, en heb je de files nog niet opgelost.
Dus Stichting Natuur en Milieu mengt zich vol enthousiasme in het vaderlandse debat over hoe wij die elektrische karretjes zo snel mogelijk kunnen introduceren.
Helaas is het niet in alle landen even simpel. Onze Franse zusterorganisatie France Nature et Environnement is tegen elektrische auto’s. Ze moeten wel. Natuurlijk zien zij alle potentiële milieuvoordelen waar wij in Nederland zo enthousiast over meepraten. Maar ze hebben in Frankrijk een groot probleem wat wij hier veel minder hebben.
De kernenergiesector.
Frankrijk draait voor zo’n 80% (!) op kernenergie. Het behoeft geen verdere uitleg dat de heren bobo’s van de Franse energiesector warm worden van het idee dat alle karretjes sur les routes nationales straks om hun elektronen komen vragen. Dus die zijn razend enthousiast over elektrische auto’s. En werken samen met het Frans-Japanse Renault-Nissan, voorlopers in de ontwikkeling van elektrische auto’s.
Kortom, een markant en (invloed)rijk gezelschap aan Franse mannen met dikke sigaren zit met gloedvolle, geheel financiële en helaas on-duurzame motieven op de sociëteit mooie plaatjes te schetsen over een transport sector zonder CO2-uitstoot. Oh en dat "afvalprobleempje" mag geen naam hebben, dat is met een paar jaartjes ook opgelost, geen zorgen meneer Sarkozy! Hadden we al gezegd wat voor een Frans pronkstuk dit zal worden? Revolutie van de transportsector! Liberté, mobilité, électricité!
Horendol worden onze Franse collega’s ervan, want ruimte voor enige nuance bestaat er niet meer in de Franse discussie. Waar wij in Nederland de discussie "elektrische karretjes" goed kunnen verbinden met "windmolens" en "er is meer nodig dan elektrische auto’s", kunnen zij alleen maar waarschuwen dat elektrische auto’s ook nadelen hebben. En de enige manier waarop ze nog gehoord kunnen worden is door een goeie, ongenuanceerde, keel op te zetten en flink anti te zijn.
Is dit hét teken dat oompje auto-industrie z’n best aan het doen is om schonere en zuinigere auto’s uit te poepen? In elk geval werd ik wel blij van dit nieuwsbericht op treehugger. In Denemarken zijn een elektrische Tesla Roadster, een Toyota Prius en een brandslurpende VW Touareg in een bizar ongeluk terecht gekomen.
Gelukkig raakte er niemand gewond. Volgens het bericht keek de Prius-rijder niet uit, reed van achteren op de stilstaande Tesla in, die daardoor met z’n neus onder de ervoor staande Touareg geschoven werd.
Vandaag de dag is dit nog een plaatje waar we met z’n allen van opkijken. Tesla heeft tot nu toe wereldwijd 900 Roadsters afgeleverd, de Prius is al flink wat populairder. Toch toevallig dat die twee elkaar tegenkomen op de weg, en al helemaal dat ze in een ongeluk terecht komen.
Maar wie weet hoe het over een paar jaar gaat? Niet dat ik hoop op ongelukken, maar dit soort ’close encounters’ zijn wel een teken dat duurzaam innovatieve auto’s gemeengoed aan het worden zijn.
Als je binnen de milieubeweging werkt, moet je ergens goed tegen kunnen: dat de dingen niet zo gaan als je eigenlijk zou willen. Natuurlijk wil elke belangenorganisatie dat de piefen die je wilt beïnvloeden zich gedragen naar je ideeën, en natuurlijk gebeurt dat (lang) niet altijd. Maar soms zakt de moed je wel zo gigantisch in de schoenen als je leest wat voor een stupide en schadelijke acties de hoge piefen met elkaar bekokstoven. Afgelopen maandag was zo’n dag. Bondskanselier Merkel van Duitsland en de Franse president Sarkozy werden het eens over hoe Europa de CO2-limieten van personenauto’s aan banden moet gaan leggen Ik zal je niet vermoeien met de details. Het komt er op neer dat Frankrijk, dat tot voor kort een redelijk standpunt innam in het debat, op de knieën is gegaan voor de belangen van de Duitse auto-industrie. Alleen verpakken ze het in mooie woorden, waardoor het lijkt alsof iedereen er beter van gaat worden. Ik heb de tekst van het akkoord gelezen, en dacht: ‘Als ik dit werk niet deed, zou ik juichen omdat Frankrijk en Duitsland echt een goede deal hebben gesloten voor het klimaat’. Dat is dus niet zo. Het akkoord komt neer op een nóg verdere versoepeling van de CO2-normen en nóg meer uitstel voor de auto-industrie. Die zuinige auto’s, die we allemaal willen hebben, die komen er voorlopig dus niet. Wie is daar uiteindelijk de grote verliezer van? Niet ‘het’ milieu. Niet ‘Moeder Aarde’. Ik ben me constant bewust van hoe klein het vlekje is dat (de nalatenschap van) onze beschaving is op de hele levensduur van onze planeet. Dieren- en plantensoorten kunnen uitsterven en dat moet je voorkómen, maar als de mens verdwijnt is er binnen pakweg 100.000 jaar weer een welig ecosysteem op aarde. Nee, degenen die écht op korte termijn de pineut zijn, zijn wij zelf. Nederland is uiteindelijk de grote verliezer van Europa. Zodra de zeespiegel harder gaat stijgen, en de rivieren grilliger worden vanwege heftige regenbuien, zijn wij als delta van Europa de eersten met natte voeten. Natuurlijk kunnen we de boel wel droog houden met dijkversterkingen, eilanden voor de kust en wie weet wat voor bizarre ideeën er nog komen. Maar dat gaat me een sloot geld kosten. En wedden dat de EU dat niet voor ons gaat financieren? Of we op 29 juni nou Europees Kampioen worden of niet, door dit één-tweetje dreigen Frankrijk en Duitsland ons er definitief onder te krijgen. Onder water, welteverstaan.
Ik heb zelf geen auto nodig, en eerlijk gezegd heb ik er ook helemaal geen behoefte aan. En toch…ik loop er regelmatig tegenaan dat je zonder auto minder makkelijk kunt gaan en staan waar je wilt. Een vriend van me is onlangs vader geworden en die zou ik wel wat makkelijker willen kunnen bezoeken. Een paar weekenden terug stormde het lekker hard aan de kust en dan wil ik graag even uitwaaien. Of de mountainbike even lekker simpel achterin gooien en op de Veluwe gaan crossen (met de fiets bedoel ik he).
Op dat soort momenten ga ik me zitten afvragen wat voor auto ik nou zou kopen. Status, pk’s en acceleratievermogen vind ik niet interessant, de milieuprestaties staan voorop. De Smart ForTwo vind ik bijvoorbeeld een geweldig slim klein automobieltje (ik heb er alleen nog nooit in gezeten. Past iemand van ruim 190 cm daar in?). De dieselvariant heeft een CO2-uitstoot van –uit mijn blote hoofd- 88gram/km. Dát is nog eens laag. Maar ja…Smart heeft weer geen standaard roetfilter.
En eigenlijk word ik daar nogal moe van, steeds weer compromissen te moeten sluiten tussen ietsjes minder vies en nóg ietsjes minder vies. Waar blijft nou toch de écht groene auto? Het barst van de concepten en ideeën, wij werken er zelfs aan eentje, en wat er in de tussentijd hals over kop door oompje auto-industrie uitgebraakt wordt is voor 80% niks beter dan een zwarte auto met groene verf.
Komt daar bijvoorbeeld BMW met z’n Efficiënt Dynamics. Met veel bombarie kondigen ze een ‘revolutionaire technologie’ aan. Niks revolutionairs aan: die technologie heeft al jaren op een plank liggen verstoffen. Volkswagen had al jaren geleden een start-stop mechanisme, en heeft het bij gebrek aan succes weer terug op de plank gelegd. ‘Pas nu is de markt er rijp voor’, is het typische antwoord als je daar een opmerking over maakt. Daar word ik altijd een beetje boos van. De auto-industrie weet als geen ander hoe je een imago moet creëren en daar auto’s mee kunt verkopen. Met SUV’s slagen ze daar heel goed in, een stoere outdoor-auto die je hele leven veiliger maakt. Terwijl 50% van de SUV’s nooit de stad uitkomt en SUV’s aantoonbaar onveiliger zijn voor het verkeer rondom de auto. Kom op, oompje auto-industrie! Waarom zet je nou je beste been niet eens voor? Denk eens Cradle-to-Cradle, en bouw een auto die zonder compromissen schoon, stil en zuinig zijn. Je weet best dat je dat kunt. En verleid ons als argeloze consumenten eens om juist díe auto te gaan kopen.
1 2
|
 |
Christian Nobel |
Christian Nobel werkt bij Stichting Natuur en Milieu binnen het team Ruimte en Mobiliteit als beleidsmedewerker mobiliteit. Vóór zijn werk bij Natuur en Milieu studeerde hij Milieuhygiëne aan Wageningen Universiteit. In zijn studententijd was hij actief bij diverse groene initiatieven en groene jongerengroepen.
Bij Natuur en Milieu houdt Christian zich bezig met alles wat met mobiliteit en Europa te maken heeft. Zoals emissie-eisen voor (vracht)auto’s, CO2-regelgeving, geluidsemissie en brandstofkwaliteit.
Onder andere via c,mm,n (de open-source auto die Natuur en Milieu in 2007 op de AutoRAI presenteerde) is Christian ook betrokken bij alles wat specifiek met auto’s te maken heeft. Schone en zuinige motoren, roetfilters, stille banden, enzovoort.
Met de ontwikkeling van c,mm,n laat Natuur en Milieu zien dat duurzaam autorijden verre van vervelend is. En dat ‘milieu’ en ‘auto’s’ best samen kunnen gaan. Vandaar dat Christian uitgenodigd werd als blogger voor GroenOpWeg.nl.
|
Laatste weblogs |
- 09-06-10Saab 92mini: groene auto van
- 23-03-10Ervaringen van een filerijder
- 02-02-10Woord van het jaar: decarboniseren
- 14-12-09Waarom we niet zonder kilometerprijs kunnen
- 10-11-09De beste bestelbusjes
- 28-10-09Elektrische auto’s explosief onderwerp in Frankrijk
- 28-10-09Dit willen we meer zien! Nou ja...
- 18-06-08Oranje gaat verliezen
- 29-01-08Strohalmen tanken
- 17-12-07Waar blijft de écht groene auto?
|
Laatste reacties |
- Jacco (De beste bestelbusjes)
Ik heb een schappelijke Japanner met trekhaak. Voordelen:... - Juantje (Ervaringen van een filerijder)
maakt niet zoveel uit, zolang ik het maar niet in de trein... - Paulkemp (Waarom we niet zonder kilometerprijs...)
Positief is dat de kilometerprijs rechtstreeks gekoppeld is... - magna (Waarom we niet zonder kilometerprijs...)
Wat een propogandisties stukje wordt daar geschr ven, ik... - anti km-heffing (Waarom we niet zonder kilometerprijs...)
Het is simpel om je werk te promoten, maar geeft u het goede... - cpeter (Waarom we niet zonder kilometerprijs...)
We gaan veel sneller elektrisch autorijden als menigeen...
|
Overige webloggers |
|
Weblogcategoriën |
