Soms is het niet leuk om gelijk te krijgen.
In mijn weblog van februari over de sloophype betoogde ik dat het slopen van relatief jonge auto’s geen milieuwinst oplevert en weggegooid geld is. De informatie in Autoweek 24 “Slopen voor schonere lucht” bewijst dat het milieueffect minimaal – en mogelijk negatief – is. Gelukkig heeft minister Cramer niet het perverse Duitse voorbeeld gevolgd. De Duitse
Abwrack-regeling is een (
milieu)schandaal, zoals Duitse onderzoekers onlangs aantoonden. Die vorm van sloopregeling is pure kapitaalvernietiging, het verstopt de verwerkingscapaciteit, bederft de schrootprijzen en het hergebruik van slooponderdelen, verspilt grondstoffen en
energie, en leidt tot een inzakkende autovraag zodra de regeling is uitgewerkt. Duitsland geeft een verkapte subsidie van vijf miljard aan de autobranche, wat in strijd is met de EU-concurrentieregels. Neelie Kroes zou dat meteen moeten verbieden!
Als ik de overvolle opslagterreinen met prima onderhouden
Euro 2-katalysatorauto’s (Golf 3, Astra, Ka’tjes, 206’jes) zie die voortijdig afgedankt zijn en als slachtvee op hun einde wachten, dan voel ik - gewend om mijn auto’s tot hun “natuurlijke dood” goed te verzorgen en op te rijden - doffe woede over zoveel geld- en energieverspilling. En “autopijn” over gebrek aan respect voor deze - ooit de hemel in geprezen - producten van technisch vernuft. Deze kunstmatig afgedankte auto’s, waarin de eigenaren kort tevoren nog veel investeerden aan onderhoud en reparaties, en waaraan ze gehecht waren, symboliseren meer dan wat ook de oude weggooi-economie. Wie roept dat de economie door de crisis juist zal vergroenen, doet aan
wishfull thinking! De oude economische krachten gaan gewoon door op oude voet. De ongerichte steun voor behoud van het waterhoofd auto-industrie (met tientallen procenten overcapaciteit) zorgt ervoor dat de klap later in de vorm van een koude sanering nog harder aankomt. Helaas stelde de EU in ruil voor de miljardensteun geen strengere
CO2-eisen - zo machtig is de autolobby!
Klimaat en toekomstige energievoorziening zijn niet gebaat bij zulke reddingspogingen. Deze miljarden kunnen beter aan technische ondersteuning voor de toepassing van strengere
CO2-eisen en fiscale stimulering daarvan besteed worden.
Wat had Duitsland dan wél moeten doen – en wat moet Nederland alsnog doen om de regeling (
milieu-)effectiever te maken? Allereerst voorkomen dat goed onderhouden auto’s met hoge gebruikswaarde die nog jaren mee kunnen, gesloopt worden. Zeker door de sterk verbeterde carrosseriekwaliteit kunnen auto’s net zo lang mee als de draaiende componenten motor/aandrijflijn, dat is gemiddeld circa 15 jaar en 200.000 tot 400.000 km (of meer). Niet de leeftijd maar de APK bepaalt of dat nog milieuverantwoord kan. Verder moet per transactie aantoonbaar milieuvoordeel ontstaan, ergo de nieuwe auto moet aantoonbaar schoner en zuiniger dan de oude zijn. Bijvoorbeeld: een Golf 3 met geregelde kat inruilen voor een Tiguan 2,0 TDI vergroot de
NOx-uitstoot en levert geen milieuwinst op, verdient dus geen cent subsidie. Wel als bijvoorbeeld een 20 jaar oude Mercedes
diesel wordt ingeleverd. En dan nog moet de eis gesteld worden dat elke nieuwe auto tenminste een boordcomputer en schakelindicator moet hebben om echt zuinig te kunnen rijden. Blijft het feit dat elke euro die aan auto’s gegeven wordt een negatief
CO2-rendement heeft. Ook vanwege de werkgelegenheid is bijvoorbeeld investeren in energiebesparing en isolatie van bestaande gebouwen rendabeler. En Duitsland? Dat zou alle goed rijdende, goedgekeurde Euro2 sloopauto’s die nog jaren mee kunnen, kostenloos en netjes gepoetst aan de failliete economieën in Oost-Europa en de Baltische staten cadeau moeten doen, want daar heeft men nu helemaal geen geld meer om oude Lada’s, Dacia’s en stinkende Trabantjes door jonger spul te vervangen. Dát is pas
Wiedergutmachung… 
