Benzine en techniek

Het ligt voor de hand te denken dat benzine haar naam dankt aan Carl Benz, de man die aan de wieg stond van de auto met inwendige verbrandingsmotor. Dat klopt echter niet. De naam benzine is afgeleid van ‘benzoë’. Benzine werd oorspronkelijk gedestilleerd uit de benzoëboom. De benzinemotor is ook niet door Benz ontwikkeld, maar door Nicolaus August Otto. Daarom wordt die krachtbron ook wel ottomotor genoemd. In een ottomotor wordt het brandstofmengsel met een bougie tot ontbranding gebracht. Dit is het belangrijkste verschil met de dieselmotor, waarin de ingespoten brandstof – zonder hulp van een bougie – tot ontbranding komt door de hoge temperatuur van samengeperste lucht. In de loop van de jaren zijn er steeds strengere emissie-eisen aan motoren gesteld. Om hieraan te kunnen voldoen waren steeds nauwkeuriger te regelen systemen nodig om een brandstofmengsel te creëren, vandaar dat de carburateur – die oorspronkelijk voor het brandstofmengsel van de ottomotor zorgde – moest worden vervangen door brandstofinspuiting.

Ook de dieselmotor werkt met brandstofinspuiting. Bij dieselmotoren voor personenauto’s werd de brandstof eerst niet rechtstreeks in verbrandingskamers gespoten. Later gebeurde dat wel. En nu winnen benzinemotoren terrein waarbij de brandstof ook rechtstreeks in de verbrandingskamers wordt gespoten. Die motoren zijn zuiniger en schoner dan motoren met indirecte inspuiting. En de benzinemotor schuift – wat techniek betreft – nog verder in de richting van de diesel. Er wordt hard gewerkt aan benzinemotoren die ook zelfontbranders zijn, het zogenaamde gecombineerde verbrandingsproces. Het mengsel van lucht en benzine komt dan tot ontbranding door de hoge temperatuur die ontstaat wanneer het sterk wordt samengeperst. Er hoeft geen bougie aan te pas te komen. Dit principe combineert de trekkracht, het lagere verbruik en de lagere CO2-uitstoot van de dieselmotor met de lagere emissie van fijnstof en NO_X van de benzinemotor.